Hafty szkoły borowiackiej są lekkie, mają linie płynne, z dużą ilością wijących się wąsów i łodyżek. Hafciarki stosują tutaj gamę siedmiobarwną, a mianowicie sześć odcieni złota i koloru brązu. Dzięki czemu delikatne serwetki są bardzo rozzłocone, przez co haft ten nazywany jest “złotym”, a rozłożenie kolorów i niektórych ściegów, ponieważ występuje bardzo dużo węzełków, nadaje im swoisty wyraz. Warto tutaj wspomnieć, że haft borowiacki jest odrębną wersją haftu tucholskiego. Niegdyś zaginął, a wersja w jakiej się odrodził, została zdominowana przez wzornictwo kaszubskie. Bory Tucholskie to kraina lasów granicząca na południu z Kaszubami i pod względem etnograficznym z nimi spokrewniona. Haft szkoły borowiackiej pomimo zbieżności z haftem kaszubskim, bowiem są w nim stosowane te same motywy, jest inny, ma swoją niepowtarzalną specyfikę. Kompozycja wzorów, technika ich wykonania, rozłożenie poszczególnych kolorów i odcieni, a przede wszystkim kolorystyka, ponieważ szczególnie upodobano tutaj sobie kolory złota, bursztynów i borów w zachodzącym słońcu, nadają temu haftowi odrębny charakter.